ben Tahranim depresif bir kadın Köşesinde işlenmemis bir mendille Her parmağımin uçuindagözlerle ve bir bakışla kiGeçmişeŞimdiVE geleceğe dikilmiş değilbouok bir boşlik içinde metamorfoz atınben bir kadinim  şemsiyemutfakVe sokak ondan asılmışKalbim üst katını  kira vermişben Tahranimtünelden tüneleMetrodan metroyainsandan insanakendimde çoğalıyorum. Ve yalnızlik hacmim dahabüyürcanlanıyorVe dünyanın birkaç yerini fetheder.ben dünyayımBunalımlıBir kadin